Beach House - Myth (live on Later With Jools Holland)
Yalnızca Victoria’ nın efsunlu sesi değil tabii ki. Peşine takıp getirdiği yoğun hissiyat da doluyor ortama. Asla uçucu da değil. Çok sonra bile havada asılı bekliyor. Hatta, ara sıra güneş sızdıran bir bulut gibi takip ediyor her yerde.
Beach House’ un yeni albümü Bloom bir hafta önce Sub Pop’ tan yayımlandı. Albüm habercisi Myth’ i de bir kaç post önce paylaşırken Teen Dream’ in nasıl yarenlik ettiği hakkında iki satır karalamıştım. Şimdi de 22 Mayıs akşamı Later With Jools Holland performansını bahane ederek yer veriyorum burada.
12 yıl ve 6 stüdyo albümünün ardından EITS’ ın ilk videosu, 2011 tarihli son albüm “Take Care, Take Care, Take Care” in benim için en müstesna parçası “Postcard Form 1952” için çekilmiş. Yönetmen Peter Simonite zamanın esnetildiği karelerde bir duygu kolajı izletiyor. Aslında belirtmeye lüzum yok sanıyorum ama; EITS deneyimi tamamen kişisel olduğu için bir noktadan sonra video bulanıklaşıp yok oluyor.
Caged Animals - This Summer I’ll Make It Up To You
Vincent Cacchoine’ nin Soft Black ile icra ettiği müziği kafamda bir yerlere oturtabiliyorum ancak diğer projesi Caged Animals için olgunlaşmış düşüncelerim yok. New Jersey’ li gruptan dinlediğim ilk parça Piles Of $$$’ dı. Auto tune ile manipüle edilmiş vokale ancak 15 saniye kulak verebildim. Parçanın geri kalanını hala bilmiyorum. Sonra eğlenceli bir ergen naifliği ile kaydedilmiş indie pop denemesi Teflon Heart’ ı duydum. Dinlediğim bu üçüncü parça ise tam da Seapony’ nin çalma listeme ziyaretlerini sıklaştırdığı bir zamana denk gelmiş biraz buruk bir twee.
Parça, Caged Animals’ ın Haziranda Lucky Number etiketiyle yayımlayacağı This Summer EP’ sinden.
Gece el ayak çekildikten sonra şehri sahiplenen bir kız ve oğlan sokaklarda koşturuyor, boş bir havuzun kenarında içiyor, marketten bir şeyler aşırıp çoşkularını ateşledikleri maytaplarla kutluyor. Çoğu kişi sıcak yataklarında yarının endişesiyle huzursuz bir uykuya dalmışken ya da huzuru uykuda bulup huzursuz bir güne uyanmayı beklerken kız ve oğlan yarı aydınlık şehir manzarasına hakim küçük bir bankta sabahı ediyor.
Youth and Gold ‘ un icra ettiği müzik ;davul makinesinin eşlik ettiği yumuşak synth’ ler üzerine yuvarlanan melodik sözler, sonlara doğru kreşendoyla ses topluluğuna katılan gitar notaları ve oğlan, kız vokalleri ile The xx’ in sound’ una ve hissiyatına yakın. Memleketlerinde önce The Racoons sonra Jakarta isimleriyle tanınan Vancouver’ lı topluluk yeni sesleriyle Arts & Crafts etiketiyle bu sonbahar debut albümünü yayımlamaya hazırlanıyor.
The Freudian Slip, Nelson Can, Echo Me - Video Games (Lana Del Rey Cover)
İyi cover nadir karşılaşılan bir hadise aslında. Parçalar popülerleştikçe bölünerek çoğaldıklarını düşündüğüm genelde birbirlerinin kopyası olan sulandırılmış cover’ları da peydah oluyor. Bu kesinlikle onlardan biri değil. Danimarkalı mütevazı bağımsız plak şirketi 10000 Records’ un sanatçıları The Freudian Slip, Nelson Can ve Echo Me;Video Games’ i icra ederken farklı tarzların birleşmesiyle ortaya çıkan cıvıl cıvıl bütünlük alelade yorumlarda karşılaşılan parçanın ruhuna aykırı yapmacık bir neşe ortaya çıkarmıyor. Video Games’ i farklı bir formda tekrar yaratıyor.
Bas girizgahının ardından başlayan gitar anaforuna kapıldıktan sonra 90’ ların ilk yarısındaki Smashing Pumpkins’ i yad etmemek elde değil. Zaten bu single yayımlandığından beri -1 aydır hemen hemen- işe giderken ve eve dönerken Siamese Dream kulağımdan eksik olmuyor. Günde 3-4 defa Mayonaise’ i dinliyorum. Geçen cuma Cherub Rock’ ı karaoke yapmaya yeltendim.
Yuck müthiş bir debut ve onu takip eden zamanlaması iyi single’ lar ile adını duyuduğum günden beri hayal kırıklığına uğratmadı. Daniel Blumberg ve Mariko Doi’ nin solo çalışmaları da grubun yeteneğinin ve ilk örneklerini görmeye başladığımız müzikal birikiminin kanıtı. Bu blog’ un gediklileri olduklarından övgüler tekerrür ediyor artık.
“Bana bir içki daha koy ve suratıma bir tane patlat. Bundan böyle beni Nancy diye çağırabilirsin”
diye başlıyor sözler. Yine ilk saniyelerde kafası parlak deri çizmenin tabanıyla yer döşemesi arasında sıkışan Josh Tillman’ ın ifadesiz bakışları da şaşırtıyor insanı. Birkaç post önce paylaştığım önceki videoda da Aubrey Plaza iki ucu birbirinden fersahlarca uzakta manik depresif bir halet- i ruhiye ile fena halde dağıtırken şimdikinde Tillman’ ın kendisi, şarkıdan anlaşıldığı kadarıyla ayrılık sonrası dağıtma ve dağılma evresini çok farklı kafalarda yaşıyor.
Fleet Foxes’ tan ayrılıp Father John Misty takma adıyla albüm kaydeden Tillman’ ın müziği öncelerde üyesi olduğu grubundan bambaşka yerlerde. Fleet Foxes’ ın zerafeti ve soyutlamaları yerine Tillman kişisel deneyimlerinin saikiyle, çok daha çiğ ve doğrudan bir uslup kullanıyor.
Tillman’ ın albümü “Fear Fun” 1 Mayıs’ ta Sub Pop etiketiyle yayımlanacak.
Lee Ranaldo, Thurston Moore ile beraber 30 yıldır Sonic Youth’ un uzun distortion ve feedback sekanslarının müsebbibi olmasının yanısıra, 80’ lerin ortasından bu yana işbirlikçileriyle sayısını bilemediğim birçok albümde bazen Jazzmaster’ ı bazen de akustik gitarıyla acayip sesler kaydetmeye devam etti. Mart sonunda Matador etiketiyle yayımladığı yeni albümü ”Between The Times And The Tides” için Ranaldo’ nun söylediklerini aktarıyorum :
“Bu kısım parçalara başlamam 2010 sonbaharı’nda Fransa’ da verilecek az sayıdaki akustik konser için davet almamla oldu. Konser hazırlıkları sırasında “Lost” ortaya çıktı. Ağustos’ ta Fire Island’ dan küçük bölümler, takip eden sonbahar süresince de diğer melodiler gitarda şekillenmeye başladı. Bir noktadan sonra uygun bir kayıt yapmak, belki basit bir akustik kayıt, iyi bir fikir gibi geldi. Bir şeyler oluyordu ve şarkılar birbiri ardına çıkıyordu. Ardından Steve dahil oldu bazılarını çalarak, sonra da bas gitarı ile Irvin. Parçalar farklı milyonlarca yöne gidebilirdi. Onları çalan ve seslendiren harika arkadaşlara şükürler olsun ki beklenmedik şekilde hepsi fevkalade yerlerdeler. Umarım neticeden memnun kalırsınız.”
Harika arkadaşlar dediği kişilerden bazıları: Sonic Youth’ un şimdiki davulcusu Steve Shelley, Sonic Youth’ un eski gediklilerinden Jim O’Rourke ve Bob Bert, Wilco’ dan Nels Cline.
Cold Showers - I Dont Mind (live on Incase, Room 205)
1 sene evvelinde ilk single’ ları, Mexican Summer etiketiyle çıkan, High Lands’ in a yüzündeki parça I Don’t Mind ile ile naçizane blog’ un ilk misafirlerindendi Cold Showers. Bu süre zarfında üzerinde çalıştıkları debut albümleri ve başarılı performanslarına ilişkin birkaç yazı dışında pek bir havadis duyulmadı gruptan. Yine de dinlendikten çok sonra bile hala üzerinde dumanı tüten cayır cayır ama aynı zamanda hipnotik tesirli post-punk parçaları ile aklıma kazındılar. Los Angeles’ lı grup kenara not ettiğim isimler arasında. Altı kırmızıyla çizili.
“Bu parçalar gece vakti sürüşleri için, uzun pozlanan yıldızların çizdiği daireler için, yol kenarında uzanıp küçük hissetmek için, ulu şelalelerdeki soğuk kayalar, Marfa, o tuhaf ve güzel vaha için.”
Bon Iver üyesi S. Carey 2010’ da çıkan debut albümü All We Grow’ un ardından 4 parçalık EP Hoyas’ ı yayımlıyor. Sesler ufak bir stüdyoda, Ben Lester’ ın yardımlarıyla sadece tek bir laptop ve standart bir yazılım marifetiyle kayıt altına alınıp manipüle edilmiş. Girişte yaptığım alıntı bu yalın kaydın hissiyatını olabildiğince belli ediyor.
Hoyas 8 Mayıs’ ta Jagjaguwar etiketiyle yayımlanacak.
